Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μετά το τελευταίο προπολεμικό Παγκόσμιο Κύπελλο, το ποδόσφαιρο επέστρεψε στη μεγάλη του σκηνή και μαζί του επέστρεψε και η ανάγκη των λαών να ξαναβρούν τη χαμένη τους ανάσα. Το 1950, στην Βραζιλία, το 4ο Παγκόσμιο κύπελλο δεν αποτέλεσε απλώς μια μεγάλη αθλητική διοργάνωση. Υπήρξε ένα σύμβολο αναγέννησης, μια γιορτή ζωής ύστερα από τη φρίκη του πολέμου. Μέσα σε αυτό το φορτισμένο ιστορικό τοπίο, αναδείχθηκαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές και γράφτηκε μία από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες στην πορεία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Η εθνική Βραζιλίας, οικοδέσποινα της διοργάνωσης, έμοιαζε αποφασισμένη να μετατρέψει την διοργάνωση σε εθνικό θρίαμβο. Το επιβλητικό «Μαρακανά», το γήπεδο-σύμβολο της εποχής, υψώθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο σαν ναός του ποδοσφαίρου. Έτοιμο να φιλοξενήσει τη μεγάλη βραζιλιάνικη δικαίωση. Και πράγματι, η «σελεσάο» διέθετε ποδοσφαιριστές οι οποίοι μπορούσαν να στηρίξουν αυτό το όνειρο. Μεγάλη μορφή της ομάδας ήταν ο Αντεμίρ, ένας επιθετικός με εντυπωσιακή εκτελεστική δεινότητα, ο οποίος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης και προσωποποίησε τη βραζιλιάνικη επιθετική ορμή. Δίπλα του, ο Ζιζίνιο υπήρξε ο αληθινός καλλιτέχνης της ομάδας, ένας ποδοσφαιριστής με σπάνια τεχνική, οξυδέρκεια και δημιουργική φαντασία, που θεωρήθηκε από πολλούς ο κορυφαίος της διοργάνωσης. Σημαντικός ήταν και ο Ζαΐρ, ένας ακόμη ποδοσφαιριστής ο οποίος προσέφερε ταχύτητα, ένταση και ποιότητα στη βραζιλιάνικη ανάπτυξη.
Απέναντι στη λάμψη της Βραζιλίας, η εθνική Ουρουγουάης πρόβαλλε με το ειδικό βάρος της ιστορίας της. Δεν είχε ίσως την ίδια εκτυφλωτική επίθεση, όμως διέθετε χαρακτήρα, πειθαρχία και μεγάλες προσωπικότητες. Ηγετική φυσιογνωμία της ήταν ο Ομπντούλιο Βαρέλα, ο αρχηγός ο οποίος ενσάρκωσε όσο λίγοι τη δύναμη της ψυχής μέσα στο γήπεδο. Δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος μέσος·. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος κράτησε όρθια την εθνική Ουρουγουάης στις πιο δύσκολες στιγμές της. Ο ποδοσφαιριστής που με το πείσμα, την προσωπικότητα και την ψυχραιμία του έγινε ο ηθικός πυλώνας της ομάδας. Πλάι του ξεχώρισαν ο Αλσίδες Γκίτζια, γρήγορος, διεισδυτικός και θαρραλέος εξτρέμ , καθώς και ο Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο, ποδοσφαιριστής μεγάλης ποιότητας, με καθαρό μυαλό και αποφασιστική συμβολή στις μεγάλες στιγμές.
Η ιδιομορφία εκείνης της διοργάνωσης ήταν ότι δεν υπήρξε κλασικός τελικός, αλλά ένας τελικός όμιλος από τον οποίο θα αναδεικνυόταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής. Όμως , η τελευταία αναμέτρηση ανάμεσα στην εθνική Βραζιλία και την αντίστοιχη της Ουρουγουάης έμελλε να λειτουργήσει σαν αυθεντικός τελικός. Στις 16 Ιουλίου 1950, μπροστά σε ένα αδιανόητο πλήθος στο Μαρακανά, η Βραζιλία μπήκε στο γήπεδο ως απόλυτο φαβορί. Η ατμόσφαιρα ήταν ήδη πανηγυρική, σαν ο τίτλος να είχε από πριν απονεμηθεί. Όταν οι γηπεδούχοι προηγήθηκαν, το στάδιο σείστηκε από βεβαιότητα. Όμως το ποδόσφαιρο, στις πιο μεγάλες του στιγμές, δεν υπακούει ποτέ στη βεβαιότητα.
Η Ουρουγουάη ισοφάρισε με τον Σκιαφίνο και στη συνέχεια ο Γκίτζια πέτυχε το γκολ που πάγωσε το Μαρακανά και χάραξε για πάντα τη μνήμη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Η νίκη με 2-1 χάρισε στους Ουρουγουανούς το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους και γέννησε τον θρύλο του «Μαρακανάσο», μιας λέξης η οποία δεν περιγράφει απλώς ένα αποτέλεσμα, αλλά ένα συλλογικό σοκ, Μία ιστορική ανατροπή, ένα δράμα που ξεπέρασε τα όρια του αθλητισμού.
Έτσι, το Παγκόσμιο κύπελλο του 1950 έμεινε στην ιστορία όχι μόνο ως η διοργάνωση της επιστροφής, αλλά και ως το κύπελλο των μεγάλων πρωταγωνιστών: του Ζιζίνιο, του Αντεμίρ, του Βαρέλα, του Σκιαφίνο, του Γκίτζια. Ποδοσφαιριστές που δεν υπηρέτησαν απλώς ένα παιχνίδι, αλλά ύψωσαν το ποδόσφαιρο στο επίπεδο του μύθου.